Zijn de retro’s nog niet op?

Schoudervulling en grote bril
Trots komt ze aangelopen met haar haren in een wafelstructuur. Ze is ‘The Bomb’, want op haar twaalfde verjaardag krijgt mijn nichtje een wafeltang die ze mij trots laat zien. Mijn andere nichtje, gekleed in roze en gele neon, vraagt of ze ook een wafeltje mag. En ook ik moet eraan geloven. Zowel verbaasd als enthousiast probeer ik snel te schakelen: ‘Leuk!’
Maar ook ouderwets… toch? Want had ik dit niet 27 jaar geleden al eens gezien bij de Dolly Dots en mijn hippe tante?  Met die herinneringen is het voor mij jeugdsentiment en fout.
Mijn nichtjes zijn vrij van dat verleden als ballast en kopen zonder gêne een hoge heupbroek die ver over hun navel gaat en bijna tot aan de borst reikt.
Ik had het kunnen zien aankomen, want de retro is (weer) hot!

Maar raken die revivals zo ondertussen niet een beetje op?

Afgelopen weekend sprak ik met twee dames op een feestje die ik meteen al aardig vond. Ze zagen er vriendelijk en stylish uit. De één droeg een jasje met schoudervulling, de ander had een grote bril op. Weer die jaren ’80 invloeden, en ik voel me thuis. Thuis bij die dames, maar ook bij de stijl uit die tijd die zij zich hebben aangemeten. Ik vind het warm en toegankelijk.

Hoe komt dat? Is het omdat ik de vormen uit die tijd mooi vind? Omdat ik een fijne jeugd heb gehad?

Of omdat de wereld in mijn herinnering toen een stuk vriendelijker en beter was omdat ik nog geen besef had van problemen en ellende?

Knullige echte wereld
De vorige eeuw heeft ons blijkbaar veel karakteristieke en uitgesproken stijlen opgeleverd, want we kunnen er anno 2017 nog steeds op varen. Alles komt weer even voorbij of samen: daar zit je dan met je wijde pijpenbroek uit de 70’s Pokemon Go, ontstaan in de 90’s, te spelen. We grijpen terug op sentiment en maken daar vernieuwing van. Lekker makkelijk, want we herkauwen een eerder gedaan trucje en maken dat weer commercieel aantrekkelijk. Daarbij slaan we meteen twee vliegen in één klap: voor de oudere generaties levert dat nostalgie en sentiment op, voor de jongere generaties is het vernieuwend en trendy. En daarbij het grote voordeel dat retro blijkbaar altijd wel hip en ‘in’ is, daar kun je niets aan fout doen, lijkt het.

De laatste tijd hoor ik ook vaak het woord ‘cassettebandje’ vallen. Dat onding dat we met regelmaat bij vastlopen moesten terugdraaien met een potlood.

Als ik er weer aan denk moet ik er hard om lachen, want dat was toch absoluut onpraktisch en zelfs knullig? Toch verlangen we er met zijn allen af en toe naar.

 

IMG_8973
Misschien was die wereld ‘echter’ dan hoe we de wereld nu ervaren waar we dagelijks per smartphone toegang tot hebben. Een wereld die intenser voelde omdat we echt inspanningen moesten leveren om dingen voor elkaar te krijgen. Die nieuwe cd van je idool als eerste bemachtigen door voor de platenzaak te slapen? Daar moeten we nu niet meer aan denken. Bij een album release kunnen we via Spotify tegenwoordig met zijn miljoenen tegelijk de eersten zijn.

Alles wordt ons in haast perfecte staat voorgeschoteld en games zijn soms niet meer van echt te onderscheiden. Een groot verschil met het spel Moonwalker dat ik op mijn Commodore 64 speelde, waarin popster Michael Jackson was opgebouwd uit 5 pixels. Maar ik zag daar wel mijn idool springen en doen over dat scherm.

Verdwijning der decennia
Zouden mijn nichtjes dan over 30 jaar net zo met weemoed terugdenken aan de jaren ’10 van deze eeuw? En worden dan de 80’s langzaam aan vervangen door retro 10’s? Want, de bewuste wafeltang is voor hen het pronkstuk uit de jaren ’10, niet de jaren ’80.

Kan het dan zo zijn dat op een gegeven moment de revivals van de 50’s, 60’s, 70’s, 80’s en 90’s helemaal verdwijnen zodra de generaties die ze bewust hebben meegemaakt er niet meer zijn?

Ik schrik even, want de jaren ’00 en nu de 10’s hebben eigen invloeden gebracht, maar ik zie ze niet direct als een retro statement, meer een samensmelting van eerdere decennia.

Ik zit in de trein en luister naar het nummer ‘True’ van Spandau Ballet. Schuin tegenover me zie ik een paar tienerjongens ouwehoeren. Grappig, jongeren blijken de ideale trend dragers. Zij missen die ervaring met een geschiedenis. Daarbij hebben ze behoefte aan het hebben van een eigen identiteit en het horen bij een groep.

Had je de bewuste jongens in de trein een paar jaar geleden verteld dat ze een strakke legginglijkende jeans met gaten en chloorvlekken zouden aantrekken, dan zouden ze je keihard uitgelachen hebben…

 

Trendspirator

www.trendspirator

 

<

Close
Go top