Plakkerige snoepjes in een zak met hengsels

Een tas is voor mij een design stuk. Van de vorm, het materiaal, de kleur, de details en de functionaliteit, word ik blij! Ik produceer handtassen en repareer handtassen. Er komt veel handwerk aan te pas. Ambachtelijker dan dit vak is er bijna niet. Waar ik zo blij van word, is het stiksel dat mijn naaimachine voortbrengt: mooi in balans, met een rustige cadans stikt hij het garen in het leer. Met een tas als uiteindelijke resultaat! Nieuw of gerepareerd.

Een tas heeft 3 functies: het is een praktisch gebruiksvoorwerp om je spullen te vervoeren, het bepaalt je identiteit en het geeft een stukje privacy. Een tas zegt dus veel over de eigenaar. Zo zegt het formaat iets over hoe iemand in het leven staat: klein en volgepropt betekent dat de dame in kwestie graag achter de schermen een belangrijke rol vervult. De typische grote tasdraagster heeft een beroep waarin ze verantwoordelijkheid draagt en een actieve levenshouding heeft. De sluiting zegt iets over de balans van de binnen- en buitenwereld. En het materiaal zegt iets over hoe de draagster zich laat beïnvloeden door gebeurtenissen. Dan de slijtplekken: dit vertelt dat de draagster problemen in het leven niet uit de weg gaat. Zo blijkt een tas dus veel meer over je te zeggen, dan je in eerste instantie denkt

Kortom, het is een verlengstuk geworden van jezelf.

Omdat ik regelmatig door een tassenlabel een doos ‘stukkende’ tassen geleverd krijg, zie ik weinig tassendraagsters. Maar de tas alleen al vertelt mij zijn verhaal. Soms wil ik die ene tas niet repareren. Dat ligt niet aan de tas zelf, maar aan degene van wie die is.

De gebruikssporen zeggen veel over de energie en het zijn van de eigenaresse.

Waarschijnlijk zijn ze zo gewend aan hun eigen tas, dat zij niet zien dat deze niet zo fris meer is.  Zo’n tas stinkt, zit vol met etenskruimels, stofballen, plakkerige snoepjes, oorbellen, vetvlekken, heeft uitgelubberde handvatten, provisorische reparaties of het leer is zo vergaan! En ik zal je eerlijk zeggen, dit doet pijn aan mijn tassenhart. Uiteraard repareer ik de tas, met het idee in mijn achterhoofd dat de eigenaresse weer blij is dat zij haar verlengstuk weer bij zich heeft.

Het bijzondere van mijn vak is, dat ik iets doe, wat geen robot kan overnemen. Iedere reparatie vraagt namelijk weer een eigen oplossing. Maar ja, als ik over de toekomst nadenk, willen mensen hun oude tas wel hersteld hebben? Gebruiken ze nog wel lederen tassen? Laten ze hem 3d printen? Zal het fenomeen tas dan nog wel bestaan of is het een museumstuk geworden? Ik denk van wel.

 

107889408_o

De eerste tas stamt uit de prehistorie, zo’n 5000 jaar geleden, dus de tas op zichzelf zal de aankomende 20 tot 50 jaar zijn functie nog wel vervullen. Hoe de tas van de toekomst er uit zal zien? Tja….. het zal een tas blijven. Functioneel met een uitstraling die iets zegt over de eigenaresse.

Misschien dat er op de draagband kleine zonnepanelen zitten, zodat je je smartphone kunt opladen. Of de tas is omgekeerd magnetisch ten opzichte van de aarde, zodat deze naast je blijft zweven en met je meebeweegt. Of….. blijft het gewoon een tas, een zak met hengsels, waarin je spullen vervoerd. Zoals 5000 jaar geleden.

Pamela Hemmekam

 

Fourbags
Tassenmuseum
Damestasjeslezen

Beeldcredits:
Hermès Matte White Himalayan Nilo Crocodile Birkin Bag with Palladium Hardware.
$80,000 – $100,000
Photo  Heritage Auctions

Close
Go top