Kwantiteitsmaatschappij

Mijn buurvrouw werd deze week 107 jaar oud. Geboren in 1910 heeft zij de nodige historische gebeurtenissen en maatschappelijke veranderingen aan zich voorbij zien trekken. Ik vind het heerlijk om haar te horen vertellen over het mooie leven dat zij heeft geleefd en waar ze met plezier op terug kijkt. Vandaag vraag ik haar wat in haar ogen de grootste verandering is geweest in die 107 levensjaren. “Weet u wat het is?” zegt mevrouw Raupp, terwijl ze wat naar voren leunt. “De mensen hebben geen tijd meer”.

In de eerste plaats ondervindt zij hier zelf de gevolgen van, namelijk in de zorg. “Vroeger”’, zo vertelt zij verder, “hadden de mensen nog aandacht. Nu moet alles maar zo snel-snel”. Terwijl we in gesprek zijn, wordt haar verhaal mooi geïllustreerd door een verpleegster die de koffie komt brengen.

Er wordt een thermoskannetje of tafel gezet en ze vliegt de deur weer uit, op naar de volgende bewoner

Mevrouw Raupp kijkt wat beduusd, vraagt zich af wat er zojuist is gebeurd en wat er in die thermoskan zit. Oh ja, koffie, zou er dan ook suiker zijn? En een lepeltje? Ik besef hoeveel waarde die aandacht toevoegt – even hallo zeggen, uitleg geven, een vraag beantwoorden. Mevrouw Raupp vult aan dat het niet aan de mensen zelf ligt hoor – nee, maar ze zijn met steeds minder en het werk moet toch gedaan worden.

Ook voor mij is deze wegbezuiniging van aandacht herkenbaar. Bij Postnl zag ik mannen die al jaren dezelfde ronde deden, de buurt én de bewoners op hun duimpje kenden, uitkeken naar de koffie bij het café op de hoek waar ze hun collega troffen halverwege de ronde – nu als robots in roosters en regimes geduwd. Snoeiharde efficiëntie en al je inzetbare uren 1 op 1 ingezet naar declarabele activiteiten – je ziet het in alle sectoren gebeuren. Het lijkt een simpele rekensom en cijfers hebben macht.

Ook marketingafdelingen doen er alles aan hun resultaten maar meetbaar te krijgen – je kent ze wel, die enquêtes, vragenlijsten, duimpjes omhoog/omlaag onderaan nieuwsbrieven waar je als consument mee wordt overspoeld.

 

buurvrouw

Dit zijn geen kleine expeditiebootjes die een beetje de temperatuur opmeten. Nee, de uitkomsten hiervan dienen als kompas voor de inrichting van complete processen.Want ja, meten is weten, harde cijfers zijn waarheid en die KPI’s moeten omhoog.

Deze cijferfixatie lijkt voorbij te gaan aan het feit dat de realiteit meestal niet zo simpel is. A groeit, B groeit, maar betekent dat dat A B beïnvloedt? En naast dat causaliteit zich niet zo laat vangen, zijn er ook nog zaken die zich sowieso niet zo makkelijk laten meten. Plezier en kwaliteit worden uit het leven wegbezuinigd.

Zou dit nou ook weer terug kunnen veranderen vraag ik me af? “Oh nee, het wordt alleen maar erger”, antwoordt mevrouw Raupp. En ja, de kans dat zij dit ziet keren, is inderdaad erg klein. Maar noem me naïef, ik hoop in de loop van mijn leven toch de balans weer de andere kant op te zien slaan.

Zepha de Roo

Bewaren

Close
Go top