Hoeveel % is de menselijke maat anno 2025?

Met een tevreden gevoel kijk ik terug op deze ongeveer 50-urige werkweek. Gelukkig heb ik leuk werk waar ik voldoening uit haal. Want moe ben ik wel. Ik ruim m’n bureau op en doe de computer uit.

Vrijdagmiddag 18:30 uur. De hakken uit, sportschoenen aan. Kan ik zo de auto in om richting huis te gaan. Alle collega’s zijn al vertrokken.
Heerlijk, een heel vrij weekeind staat voor de deur en toch mis ik iets.

Bij ons op kantoor was de vrijdagmiddagborrel  een moment om naar uit te kijken. Gebroederlijk hingen we rond de pantry. Tijdens het kantoor borreluur ineens getransformeerd tot een soort bar. Als serpentine feestelijk bezaaid met bier doppen en de nodige flessen, flesjes en glazen. Kurken en muselets domineerden bij echt feestelijke momenten het groene HPL.
De stemming vindend van vertrouwelijkheid, soms een roddeltje en een mop. Het einde van de werkweek  waar je als collega’s onder elkaar opgetogen naar uitkijkt en speciaal voor blijft.
Graag kwamen de collega’s een uur,  of meestal twee,  ‘te laat’ thuis. Met één glaasje teveel op om eigenlijk nog te kunnen rijden maar …ontspannen en vrolijk van een aantal borrels het weekeinde tegemoet.

Op het werk is nu de vrijdagmiddagborrel afgeschaft. Onze werkgever vindt het onverantwoordelijk ons met een glaasje op nog te laten rijden. “Niet meer van deze tijd” zei hij en daarmee maaide hij in één klap een jarenlange traditie van tafel.

Beduusd hebben we gehoor gegeven aan de missie van het bedrijf ons fit en gezond thuis aan te laten komen, we zijn er zelfs niet een heel klein beetje tegenin gegaan. Want iedereen wist eigenlijk wel dat dit moment eraan zat te komen. De veranderende tijdgeest vraagt nu eenmaal om zelfverantwoordelijkheid voor lijf, leden en medemens. Anno 2025 is de kantoorborrel een nostalgische herinnering geworden.

We hebben wel geprobeerd om de stemming van de nu 0% kantoorborrel erin te houden. De catering zorgde voor verse vruchtensapjes, hippe ‘home made’ lemonades en gekoelde Spa’tjes blauw en rood. Maar sinds het afschaffen van de alcoholische borrel komt de stemming van verbroedering en vertrouwelijkheid er niet meer in.

Zwaaiend naar de bewaker in de hal van het gebouw loop ik de draaideur door naar buiten. Een waterig mei zonnetje verwelkomt me buiten. Groepjes toeristen zitten op het terras van een café naast de gracht aan de koffie met Dutch pancakes. Een enkele stamgast achter een vaasje bier met een Buffaloworm burger en Belgische frieten. Zal ik een half uurtje quality time met mezelf inbouwen?

mieke

De mijmering over de vergane glorie van de kantoorborrel, helpt me de drempel over. For old times sake. Ik zoek een lege stoel en bestel een glas droge witte wijn. Tussen de wolken door voelt de mei zon toch goed. Mijn wijn wordt gebracht. Ze is precies op temperatuur. Het koele glas voelt al goed in mijn hand. Een eerste slok. Een tweede en ja, ook m’n mond nipt en proeft goedkeurend. Een vakantie gevoel bekruipt me, mijn schouders zakken één, nee twee centimeter naar beneden. Ontspannen genietend laat ik m’n achterhoofd tegen de leuning van de rieten terrasstoel rusten.

Niemand, ook mijn werkgever niet, pakt mij mijn after work alcootje af

Een gedachte waarvan ik schrik.  Liever in m’n uppie aan 14% dan met z’n allen saamhorig op 0 %? Bij het afrekenen overhandigt de serveerster me een rekening van € 9,50. Sinds de overheid in 2020 heeft besloten de accijnzen voor wijn en bier te verhogen blijft het tegenwoordig wel bij één glas.

Anno 2017
Bij stap.nl vind u cijfers over alcoholgebruik anno nu in Nederland. Ik behoor tot de 76,5 % drinkers in Nederland. Gelukkig behoor ik niet tot de 10,7 % overmatige drinkers. Maar doe ik er beter aan te streven om te horen bij de 12.2 % nooit drinkers? Zoals u heeft in bovenstaande heeft kunnen lezen, zal dat laatste er voorlopig niet van komen. 14% levert mij heel veel op. 😉

Mieke van den Dool

 

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Close
Go top