Do or Drink

Met mijn rode notitieboekje in de hand pen ik driftig neer wat tijdens trendpresentatie wordt verteld. Ik zit bij een viering van het practoraat voor creatief vakmanschap.
Jan Rotmans vertelt aan een gewillig publiek dat we niet leven in een tijdperk van verandering, maar in een verandering van tijdperk. Een simpele omkering van woorden die de denkwereld van de aanwezigen op z’n kop moet zetten. Het is een publiek met veranderingvragende ogen en oren.
De woorden van de hoogleraar transistiekunde moeten ons doen geloven dat het allemaal anders gaat. Tuurlijk, niets kwaliteitssprong, maar daadwerkelijke disruptie. We knikken hard van ‘ja’ bij het advies ‘Fuck the rules’.

Het voelt alsof we als community worden geleid door een woestijn vol dogma’s over efficiëntie, kpi’s en regels naar een waterrijke oase van vertrouwen en het basisinkomen.
Wij snappen dat we offers moeten brengen, dat ‘hebben van’ zal worden vervangen door ‘delen met’, en zijn ook bereid alle geldende paradigma’s aan te vechten.

Soms vragen we ons wel af, hoe lang we nog door de woestijn moeten. Na de rede pakt een afgestudeerde pianist zijn moment en vraagt ‘maar hoe verdien ik dan geld?’. De eerste bedenkingen rukken op. Niet vreemd. Zelfs de bejubelde start-ups die zo hard groeien dat ze taalkundige begrippen worden (denk Uber, Air BnB, Tesla), zijn nog niet in staat geweest te opereren zonder verlies en geleende middelen.

Ok, de eerste kleerscheurtjes in ons vertrouwen doen hun intrede, maar we houden hoop en blijven gestaag doorlopen. We moeten wel, want het lijkt er op dat de oase zich maar heel beperkt uitbreidt. Anderen lijken prima te de gedijen in de omgeving die voor ons aanvoelt als een woestijn, en houden ‘m graag in stand.

Zolang de PVDA zich nog afvraagt hoe ze het imago van de partij kunnen veranderen, in plaats van zich af te vragen hoe de politiek moet veranderen; zolang het basisinkomen alleen nog maar als pilot wordt gedraaid in Utrecht en Tilburg. Zolang de overheid een slot ontwikkelt dat voorkomt dat je gaat appen op de fiets, in plaats van een mogelijkheid verzinnen dat je kan appen terwijl je fietst, zit er niets anders op dan stap voor stap een weg naar de eindbestemming te benen.

 

oase

 

We lopen kans dat de groep kleiner wordt, alleen zij met een grote interne watervoorraad of groot doorzettingsvermogen blijven fit tot de finish. Anderen kunnen niet anders, omdat ze een kind, een huis of iets anders dorstopwekkends met zich meedragen en ze lessen hun dorst met een aangeboden waterkruik. Zij worden dus geen pioniers, maar blijven hopelijk voorstanders.

We zijn gemotiveerd genoeg, maar zouden heel erg geholpen zijn met de eigenaren van de woestijn die wat wildgroei toestaan, zodat de oase zich kan uitbreiden, of af en toe belangeloos een slokje water aanbieden waardoor we het net langer zullen volhouden.

Inmiddels is het verhaal verteld, Jan Rotmans verlaat het podium. Het toekomstbeeld is geschetst en we weten wat daarvoor nodig is. Tijdens de borrel gaan we op zoek naar partners die ons kunnen helpen dichter bij de oase te komen. Of we besluiten dat het allemaal slechts een fata morgana is. We nemen (ieder voor zich) de beslissing …wordt het do or drink?

Parveen Achaibersingh

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Bewaren

Close
Go top