poep

De kunst van het ontlasten

Shit, poep, merda, caca, kak, schijt. Deze blog gaat niet over scheldwoorden, maar over onze ontlasting. POEP dus. Twee jaar geleden vroegen collega’s aan mij: “Wat wordt het toverwoord voor 2016?” en ik zei “POEP”.  Ik signaleerde dat ons poepgedrag uit het verdomhoekje probeerde te komen. Onder andere Midas Dekkers had ons met zijn boek  ‘De lust van het ontlasten’ wakker geschud.

Nu word je volledig bedolven onder de aandacht voor POEP. You name it. De net opgerichte Stichting het Poeppaleis die op speelse wijze het taboe bij kinderen wil doorbreken. Musea die tentoonstellingen inrichten. En niet te vergeten het verhaal van die vrouw die tijdens haar Tinder date een niet goed doorspoelbare drol uit het raam probeerde te gooien, maar die in plaats van in de tuin terechtkwam in een raamspleet. Niet in een satireprogramma, maar gewoon bij BBC news. En natuurlijk Tom Dumoulin die openlijk zijn worsteling met de hoge nood voor een wereldpubliek liet zien.

Resultaat: een nieuw woord voor poepen in het wild: een “Dumoulin-tje”

Mooie voorbeelden waar we samen smakelijk, vaak ongemakkelijk, om kunnen lachen. Maar eenmaal zelf in het toilet lachen we minder vaak. Willen we het niet meer zien en weten we niet meer wat we zien. We kopen geen wc’s meer met een platje, je weet wel zo’n onhandig ding waar de drol op kan blijven liggen.We kopen juist wc’s waarbij de poep direct verdwijnt in de afvoer. Durven we niet meer achterom te kijken hoe het met ons gaat? Een gemiste kans, want onze stoelgang is altijd al een goede graadmeter voor onze gezondheid geweest. Onze darmen worden niet voor niks door wetenschappers ons tweede brein genoemd.

Dus kijk vaker naar je poep, waarbij ik ook hoop dat de maatschappelijk aandacht voor frisse, schone openbare toiletten, ook voor vrouwen, doorzet. Wel zo fijn.

Daniëlle Naafs

Boek: Midas Dekker De kleine verlossing of de lust van het ontlasten.

Close
Go top